WARNER IN QUITO LOGBOEK 1
Locatie: Paramaribo - Quito - Suriname - Latijns Amerika
Project: Breken met theaterconventies
Ambassadeur: Warner van Wely
In Quito (Ecuador) geef ik een training aan Humor y Vida. Jonge bevlogen mensen, die educatieftheater maken voor de dorpen in de grensgebieden met Colombia. Een gebied met terreur van rechtse militia uit Colombia en van grote groepen vluchtelingen. De groep overleeft op basis van gesubsidieerde projecten en van opdrachten van grote theatergezelschappen die hun specifieke deskundigheid nodig hebben. Een enkele keer maken ze een ‘gewoon\' stuk voor publiek in Quito.
Op video´s laten ze me romantische beelden zien van hun werk. Rondtrekkend van dorp naar dorp in een grote bus door oerwoudgebieden, of varend op een plat houten schip op de Amazone. Een vrolijke en wilde clowns groep, voor een dankbaar publiek met stralende ogen. Ik denk vanzelf aan mijn eerste jaren met Dogtroep toen we in een oude Ford Transit door Europa trokken, van festival naar festival.
Maar let wel: de kinderen die ze leren steltlopen en gitaarspelen zijn vluchtelingen. Die kinderen maken tekeningen van helikopters met mitrailleurvuur; van mannen in cammouflagepakken met geweren aan de schouder; van leeggebloedde lijken. Een harde werkelijkheid. Videobeelden ook van de bevlogen lokale bestuurder die hun optredens mogelijk maakte. Vorige maand werd hij door de rechtse militia doodgeschoten.
Als werkplaats hebben ze een door gras omgeven villa, in rustige buitenwijk van Quito. Op de begane grond een kleine zwarte oefening zaal en een keuken. Op de eerste verdieping de kantoorruimtes. Bij mijn lokatieopdrachten gebruik ik de binnen en buitenkant van het hele gebouw. Voor mij is het een klein locatie universum, waarbinnen ik alle kanten op kan. Zij kijken nieuw tegen hun eigen huis aan,
Ik geef les met een tolk. Alejandra, een Colombiaanse die een aantal jaren in Amerika studeerde, staat aldoor naast me. Als ik iets tegen de groep zeg, blijft iedereen aandachtig en geïnteresseerd kijken, daarna komt er een stroom Spaans woorden die ik maar half versta, en dan pas knikt de groep enthousiast. Vertraagde communicatie. Het is wennen, maar het werkt uitstekend.
Ze zijn serieus. Bij oefeningen hebben ze zonder dat ik veel uitleg hoeft te geven, snel door waar het om draait. Ze kijken gefascineerd naar elkaars pogingen, en lachen veel. Ik kijk met ze mee en laat me verrassen.
De eerste dag is mijn thema: neem risico\'s. Een duo klimt in de met siersmeedwerk betraliede gevel van het huis, terwijl ze vanuit een slingerbeweging volle emmers water naar elkaar gooien, en opvangen. Geweldig!
Als ik ze een dag later beelden laten maken met objekten, ligt een speelster in de oven van het fornuis, terwijl boven haar de vlam in de pan slaat. Een ander zit met messen en fruit tussen de ordners in een kantoorkast. Lekker los surrealisme, lekkere humor.
Ik open gebieden die nieuw voor ze zijn: nietnaturalistisch fysiek theater; beeldende scenes maken; werken met objecten en met lokaties. Als grootste opdracht zie ik: ze losser aan het spelen te krijgen. Bedoelingen los laten. Voelen en reageren op het moment. Durven te improviseren, daar plezier in te hebben, en dat plezier te laten zien aan het publiek. Ik ben benieuwd hoever we komen.
