HUMOR EN LEVEN IN EQUADOR 2
Locatie: Grens Columbia-Ecuador - Ecuador - Latijns Amerika
Project: La Revuelta
Ambassadeur: Warner van Wely
Quito 18 juli 2001
Precies drie weken hebben we voor het hele project. In die tijd moeten we een stuk maken waarmee de groep op tournee kan. Een waagstuk. Haalbaar omdat we in januarie al met elkaar gewerkt hebben. Er is een sterke vertrouwensbasis. Mijn tijdsindeling:
week 1: training
week 2 (de afgelopen week): snuffelen, uitzoeken wat mogelijk is, fantaseren.
Week 3: een stuk maken.
Ik ben niet op het vliegtuig gestapt met een plan of concept. Wel met een werkwijze. Ik begin bij nul en bouw samen met de groep het stuk op vanaf de werkvloer. Ik train, ik geef opdrachten, ik stel vragen, ik vorm me een beeld van wat de verschillende mensen kunnen en beslis. De nadruk ligt op training, en op open opdrachten. Niet op repeteren en vastleggen. Het stuk komt uit de groep zelf voort ze kunnen er vrij mee omgaan. Wat er gebeurt ligt vast, maar hoe het gebeurt, dat kan per keer verschillen.
Tijdens de tournee kunnen ze het stuk rekken, buigen en verder ontwikkelen. De ene keer voor kleine kinderen, een andere keer juist voor een volwassen publiek. In een kleine kring op straat, of op een sportveld voor groot publiek genesteld op verre tribunes.
De tweede week is nu net achter de rug. De meeste onzekere periode in het maakproces. Ontdekken wat nodig is. Inschatten wat deze mensen wel en niet kunnen doen. Een werk indeling maken, waarbij verschillende mensen verschillende verantwoordelijkheden hebben, zodat er gelijktijdig aan meerdere onderdelen gewerkt kan worden. Het werkproces van dag tot dag:
Maandag 12 juli:
De vaste training oppakken, het is tenslotte weekend geweest. Daarna een brainstorm: welke elementen van de afgelopen week willen verschillende mensen graag in de voorstelling hebben?
Daarnaast laat ik de spelers een begin maken met zelfstandig werk. Dit volgens de groepsindeling die ik vorige week heb gemaakt: muziek twee man/kostuum twee vrouw/objecten man + vrouw /script artistiek leidster Shana en ikzelf.
Dinsdag 13 juli
Ik praat met de verschillende subgroepen, kijk hoe ze bezig zijn, en krijgt een eerste indruk van hun capaciteiten als zelfstandig maker. De muzikanten hebben besloten zonder elektriciteit te werken, met een zelf ontwikkeld instrumentarium. Dat loopt als een trein.
In het overleg met Shana ontdek ik dat de groep niet alleen voor een publiek tot 300 man speelt, zoals ze mij bij aankomst verteld had, maar ook een aantal keren op een sportveld: vlakken van 40 bij 60 meter, met 700 man publiek verdeeld over twee tribunes.
Dat is moeilijk. Dan kun je niet aankomen met in een straatstuk of met inventief objecttheater. Op zo\'n plek moet het spektakel zijn. Daar lijkt de groep niet op toegerust. Die nacht lig ik wakker.
Een tweede verrassing: de groep treedt op, op plekken waar schaarste aan water is. Waar veel mensen zelfs te arm zijn om water te kopen om zich te wassen. Ik had het plan om veel met water te gaan werken, dat zat dan ook in de training van de eerste week. Goedkoop materiaal dacht ik en je hoeft er niet mee te sjouwen. Dat kan dus niet. Geen geen gespat, geen nattigheid!
Woensdag 14 juli:.
Spektakel? Ja maar zonder zware ijzeren onderdelen. Het eerste deel van het tournee reist de groep met een bus, daarna gaat alles in primitieve bootjes, en er zit zelfs een oversteek op vlotten bij. De spullen moeten dus licht een goed vervoerbaar zijn.
Nu pas besef ik hoe beroerd het is dat er geen ervaren bouwer is meegekomen bij dit project. Volgens de oorspronkelijke planning zou Mark O’Donnovan meegaan. Een Zuid-Afrikaanse beeldhouwer/theatermaker die ik van vroeger ken. Hij werkte eerder met Theatre Embassy in Peru. Maar dankzij het voetbalfeest in Johannesburg zijn alle tickets van en naar Zuid-Afrika al maanden geleden uitverkocht. Pas op het allerlaatste moment, d.w.z. anderhalve week geleden, al ik hiet al lang en breed aan het werk ben, wordt definief duidelijk dat hij niet kan komen.
Shit! Dan maar een ander avontuur. Met nog maar anderhalve week, gaan we het spektakel maken met op het laatste moment ingehuurde bouwers. Mensen die op dit moment beschikbaar zijn en die de aard van het werk niet kennen.
Nuttig is dat wel: als ik weg ben, en de groep wil op deze lijn verder, dan zullen ze ook met deze mensen moeten werken.
Donderdag 15 juli
Ik loop deze dag als een bezetene rond. Tegelijk moet ik een groep in beweging houden, overleggen met de bouwers en met de artistiek leidster Shana. Alejandra, die als tolk de gesprekken mogelijk maakt, doet wonderen. Mijn voorzichtig geformuleerde zinnen, komen er bij haar met een Lateinse motoriek en vollume uit.
De externe bouwers zijn aan het werk, blijken vooral ervaring in de bouwvak te hebben. Objecten die nog jaren mee kunnen en drie keer te zwaar zijn.
Ik ben gewend met brainstorms ideeën voor scènes en act\'s te verzamelen. Dit blijkt veel te langzaam te gaan met de groep die niet eerder een spektakel maakte. Ik lig weer een nacht wakker, en maak een opzet voor een stuk (sterke dingen van de afgelopen week, flitsen van herrinneringen aan vroegere stukken, plannen ooit gemaakt en nooit uitgevoerd, niewe technieken waar we aan werkten, inzichten: hé, zo kan het ook!!).
Vrijdag 16 juli
Iedereen blijkt gelukkig met met mijn ontwerp. Shana vraagt zich af bezorgt af hoe we het in een week gaan redden. Volgende week komt er een andere bouwer, iemand die meer sjoege heeft van theater. Hij heeft veel decor gebouwd en objecten gemaakt voor feesten.
Het is geweldig om de muzikanten bezig te zien. Zij maken het ene instrument naar het andere. Een klarinet van een vierkante ijzeren staaf, en vreemde percussieinstrumenten in hout, plastic en metaal.
Het weekend 17-18 juli
Iedereen heeft twee dagen vrij. Denk niet dan deze mensen dan rust hebben. Een tweetal met kind, dat elke dag een uur op en neer moet rijden naar de werkplaats, verhuist naar nieuwe woning. Drie spelers uit Colombia moeten naar de vreemdelingenpolitie om hun visa te verlengen. \'s Ochtends zit ik in de zon op terrasjes met een café americano, \'s middags als het steevast regent, met een mojito mango op een overdekt terras. Tot zondagavond doorwerken aan scenario en productieplan bij muziek die steevast de pijngrens overschrijdt.
Ik ben benieuwd. Als het goed is kunnen we volgende week gestaag doorwerken, en is er op vrijdag een stuk waar de groep mee vooruit kan en dat voor mijzelf een nieuwe stap is. Moet lukken! (en natuurlijk zit ik in de knijp, dat de inspiratie op is, dat we niet op tijd zullen zijn – zenuwslopend).
