TEMPO DOELOE
Locatie: Jakarta - Indonesië - Azie
Project: Theatre for Development and Education (TDE)
Ambassadeur: Egbert Wits
Gistermiddag rond 11:00 bij TIM, een cultuurpark in Jakarta, kwamen 2 theatermakers: Dindon Ws en Anis de Jong elkaar na 20 jaar weer tegen. Ooit speelden zij samen in Nederland een voorstelling. Toendertijd was het al een vreemde combi: een Molukker (Anis) en een Javaan (Dindon).
Anis de Jong is nu terug in Indonesië om op de Molukken theater weer een kans te geven en te werken aan de infrastructuur voor theater aldaar. Zelf ben ik daar licht negatief over na onze teleurstellende survey in mei. “Maar jullie zijn geen Molukkers! Ja dan blijf je altijd op een afstand.” Zo gezegd is het dus nu aan Anis en zijn lieve vrouw om de poort open te gooien.
De emotie in de ogen van Dindon en Anis is het moment van de week. Ogen die bijna huilen, maar teveel van echte kerels zijn om ‘t te doen, gezichten die genieten van elkaars kortdurende aanwezigheid, het constant wederzijds kort fysiek contact zoeken. Glunderen en glimlachen, brede glimlachen vol herinneringen aan toen.
Anis is vandaag alweer op Ambon en hun combi is nu, na wat er allemaal gebeurt is op de Molukken, nog vreemder . Jakarta krijgt van de Molukkers de schuld van het uit de hand laten lopen van de ongeregeldheden en de vele doden.
Ben heel benieuwd of deze vreemde combi een vervolg gaat krijgen. Plannen voor een reunie zijn al gemaakt in die 2 uurtjes gisteren. Maar ja het blijven Indonesiërs, beloftes doen en altijd ja zeggen is onderdeel van de cultuur. Beloftes nakomen en verantwoording afleggen: ach dat is zo Westers!
