UNA COMPARSA EXTRAORDINARIO...
Locatie: Tegucigalpa - Honduras -
Project: Comparsa
Ambassadeur: Monique Riphagen
woensdagnacht ,ik moet naar bed.
Ach wat kan ik veel vertellen over alles wat er gebeurd.
Over wat ik voel , de contacten, de victories ,het proces ,over wat me gelukkig maakt, over de frustraties. Over wat ik zie , ruik en hoor. Het is een snelkookpan met daarin een onbekend gerecht. Als ik mijn gedachten wil ordenen verdwaal ik in mijn hoofd en buik, verdwaal ik in woorden..en ik ben juist op het punt gekomen waarbij ik oprecht geloof dat de groep en ik dezelfde taal spreken, ook al zijn onze dromen anders.
Natuurlijk zijn de dagen die we nu nog hebben te kort. Er is zoveel te doen. Dat wordt bijstellen ;-)
Vanochtend hebben we met z\'n allen rollend over de grond gegild van de lach, kramp in de buik en tranen over de wangen. Gezamelijk de slappe lach hebben is zoo bevrijdend ! De dagstart met de warming up is heel belangrijk voor ons. Daarmee zetten we steeds de sfeer neer , leren we ze te samenwerken en elkaar te vertrouwen en te respecteren . De nivo\'s en statussen zijn heel verschillend, maar bij de warming up is iedereen gelijk.
We maken elke dag een \'Doelenplan\' en een \'wat we gaan Doen plan\' . Het zijn de kapstokken van de dag.. Nooit weten we zeker wie er komen en wat we Echt kunnen gaan doen. Bijstellen, improviseren , harder doorpakken , erdoorduwen, omgooien...we raken steeds bedrevener in de verschillende manieren van aanpak om onze doelen te realiseren. Het is een geschenk dat we met 2 zijn. Achteroverleunen om te kijken wat er gebeurd , even ademhalen terwijl alles doorgaat , zo nodig om de ruimte in jezelf te blijven voelen , om plezier te houden en niet te verdwalen in de waanzin van de dag.
Een nevendoel van vandaag was bijvoorbeeld...ze bijbrengen dat het echt mogenlijk is om muziek te horen en toch NIET daarop te dansen. Je spel te blijven spelen Ook Al Hoor Je Muziek. Dat lijkt heel simpel maar het is een lastige ! In de repetitie hebben we een prachtige spelconcentraitie en gebeuren de mooiste dingen. Tot we er achter kwamen ( bij toeval ) dat als ze de muziek van de batukera , de slagwerkgroep , horen , ze allemaal spontaan gaan dansen. Weg spel. Weg concentratie.....
Aan de basis ligt het idee dat een comparsa voor hen een groep verkleedde dansende mensen is. En wij willen erg graag dat de theatrale stukken die we met de poppen en objecten hebben gemaakt er ook in komen.... onze missie in deze hebben we bereikt, tenminste.. dat hopen we, want deze jongeren begrijpen het absoluut .
Maar Alles moet in de komende twee weken worden overgedragen aan derden... vrij onlangs werd het namelijk duidelijk dat de 20 jongeren waarmee wij nu werken ( op 4 na ) allemaal in de slagwerkgroep van de Comparsa gaan meespelen, en niet in de creaties die we nu gezamelijk maken....ze moeten het overdragen. En aan wie ? Dat is nog niet bekend.
De communicatie structuur is niet gemakkelijk dat moge duidelijk zijn.
Er zijn veel problemen binnen Arte Accion: geen werkruimte meer sinds december , ze staan op een zwarte lijst omdat ze zich politiek geuit hebben tijdens de coupe , de eindplek van de Comparsa is gecanseld , tegenvallende subsidies, en ws. nog andere zaken waar wij niks van weten. De periode is niet gemakkelijk, er is veel aan de hand . Graag hadden we meer onderling contact gehad met Caridad en andere leden van de organisatie maar door al deze onwikkelingen is het niet mogelijk. Dat geeft ook voor ons die vreemde situaties en frustraties. Onze ogen rollen wat af ;-)
Maar ook al komt de Comparsa niet goed, toch komt ie goed ! Ze gaan spelen in de Marateca , waar we heel blij mee zijn. We leren ze overdragen en prioriteiten stellen, samen met Bonnie en Santos heb ik het Script gemaakt. Vol trots presenteerden ze dat tijdens de Grote vergadering met Iedereen vandaag. Alle mooie momenten en valkuilen vertelden ze uitgebreid, vol enthousiasme. Wat er ook gebeurd, in alle hoofden is de Comparsa al gelopen , en ik ben trots op die jongens. Het is van hen en ze weten het.
En nu moet ik naar bed.
