26-2-2010 HONDURAS
Locatie: Tegucigalpa - Honduras -
Project: Comparsa
Ambassadeur: Roderik Sommerdijk
Mijn tijd hier in Honduras zit er alweer op want vandaag vlieg ik naar huis met in mijn achterhoofd dat ik nog lang niet klaar ben. NIet hier want er is nog zoveel te doen als het om de comparsa gaat. Maar vooral wat ik kan leren en wat de jongeren nog van ons kunnen leren. Gelukkig laat ik hier alles in goede handen achter. In de handen van Evelien en Monique maar ook van Douglas een van de drijvende krachten van Arte Accion.
De afgelopen week heel veel beleeft en meegemaakt en dat blijkt voor de jongeren net zo te zijn. Gisteren na de laatse dag nog nagepraat met Wilbert, de jongen met wie ik samen de stelten heb gemaakt en die nu leert lassen. Hij gaf gisteren aan dat hij zeer blij is met dit project. Vroeger, zo sprak hij, was ik altijd boos en wilde vechten om te laten zien wie de baas was. Bij Arte Accion heb ik een andere omgangsvorm geleerd, samenwerken, vertrouwen, helpen.
Als ik de woorden zo opschrijf lijkt het zo weinig maar toen ik in zijn ogen keek was mijn vraag waarom ik hier ben voor een groot deel beantwoord. Voor dit soort jongeren en voor dit soort belevingen.
Ik wou dat ik het goed kon beschrijven zodat de lezer mee koan voelen van wat ik beleef, helaas ben ik daar niet goed in, laat mij maar bouwen en contact maken. Dat gaat mij een stuk beter af.
De stelten zijn zo goed als klaar, het mobiel dat de grote pop moet tillen is in basis gereed en wordt door Wilbert en Samier afgemaakt en ik heb contacten weten te leggen met een kleine werkplaats waar de jongeren gebruik kunnen maken van de werkplaats als dat nodig mocht zijn. Daarnaast ook met de plaatselijke bouwmarkt contact gelegd, we krijgen korting en de manager is met alle egaars ontvanger en wil in wat betekenen voor Arte Accion. Een goed contact met Evelien en Monique. Maar het contact en de lol met de jongeren dat raakt me het meest.
Meer ben ik onder de indruk van het werk van Arte Accion al ben ik er nog steeds niet achter hoe het allemaal in elkaar steekt. Met Douglas uitgebreid gesproken maar ze doen zo veel. Een prject hebben we vorig weekend bekeken in Lengue. De jongeren met wie wij hier werken geven daar les en begeleiden kinderen daar uit de buurt. Mooi om te zien hoe ze , gretig als ze zijn, de dingen overnemen die ze van ons gezien hebben.
Nu ik op het punt sta te vertrekken zijn er twee woorden die in mijn hoofd blijven hangen. Loslaten en vasthouden. Zorgen dat die twee woorden in evenwicht met elkaar blijven. Vasthouden wat ik hier geleerd heb, vasthouden aan het gevoel. Lostlaten hoe de comparsa word. Zou zo graag nu tot het einde blijven en me overal tegenaan bemoeien. En eigenlijk weet ik het wel. ze kunnen het ook allemaal zelf. Met de gedachte dat we elkaar geholpen hebben stap ik straks het vliegtuig in en dat is een fijne gedachte.
